inclub

 

 

 

 

 

หัวหน้าไม่จำเป็นต้องเป็นผู้นำ

เช่นเดียวกัน

ผู้นำไม่จำเป็นต้องเป็นหัวหน้า

 

เสียงจากวิทยากรดังผ่านไมโครโฟนในการอบรมผู้นำ

ประกอบด้วยประธานรองประธานของชมรมหรือชุมนุมต่าง ๆ

ของโรงเรียนโพธาวัฒนาเสนี จ.ราชบุรี

ถ้านับกันจริง ๆ ก็คงเกือบร้อยชมรมได้มั้ง

ทำให้นึกถึงตอนที่ผมเรียนมัธยม

ผมเลือกอยู่ชุมนุมวีดีทัศน์

หน้าที่หลักคือ ดูวีดีโอ แล้วสรุปข้อคิดว่าได้อะไรแล้วเอาไปส่ง

ซึ่งผมคิดว่ามันง่ายมาก

อาจารย์ที่คุมชุมนุมก็แสนจะใจดี

 

แต่

 

เป็นวิชาเดียวตั้งแต่เรียนมาตลอดชีวิตแล้วได้ มผ.

มผ. คือไม่ผ่านแดงโร่โชว์หราบนหน้ากระดาษใบเกรด

เพราะไม่ส่งงานเลย

ทำให้ผมได้ทราบว่า "ความสบาย เป็นบ่อเกิดของความขีเกียจ"

"ความขี้เกียจจะนำไปสู่หายนะ"

 

หัวหน้าห้อง ตั้งแต่ประถมถึงมหาวิทยาลัย

เป็นคำแนะนำตัวที่วิทยากรแนะนำผมให้น้อง ๆ รู้จัก

มันเป็นอย่างนั้นจริง ๆ 

 

ถึงผมจะเป็นหัวหน้าแต่ผมรู้ดีว่ายังไม่ใช่ผู้นำ

จะมีบ้างก็คงเรื่องแฟชั่นแปลก ๆ ที่ใส่ไปเรียน

เช่น มัธยม กางเกงเล็กเสื้อโคร่งไ่ม่ปักชื่อสถาบัน

กระเป๋าเป้โรงเรียนเย็บด้วยเข็มกลัดขนาดใหญ่รอบใบให้แฟบที่สุด

ภายในบรรจุความว่าเปล่า เท่โคตร!!!

ปวช. กางเกงตัดร้านป้าขาบาน รองเท้า converse ดำขาว

แต่ต้องทาสีขาวให้เป็นดำให้หมด จะได้ไม่โดนอาจารย์หม่อมเล่น

ทรงผมเร็ทโทรสเป็คสุด ๆ เท่โคตร!!!

นี่แหละผู้นำ(ด้านแฟชั่น)ตัวจริง

 

ถึงได้ชื่อว่าเป็นหัวหน้าแต่งานก็มอบหมายให้รองทำหมด

อันที่จริงไม่ได้มอบหมายด้วยแต่โชคดีที่รองหัวหน้า

ส่วนใหญ่เป็นผู้หญิงจึงวางใจเรื่องงานต่าง ๆ ได้

เรียกได้ว่ารู้จักการกระจายงาน (หรอ?)

 

กิจกรรมต่าง ๆ ดำเนินไปอย่างสนุกสนาน

สอดแทรกข้อคิดเกี่ยวกับเรื่องผู้นำในทุก ๆ กิจกรรม

เปิด ปรับ ปลง

เป็นหัวข้อหลักในการดำเนินกิจกรรมครั้งนี้

เปิด : ใจ ความคิด รับอะไรใหม่ ๆ  ฯลฯ

ปรับ : พฤติกรรม ทัศนะคติ ฯลฯ

ปลง : เรื่องที่เกินผ่านไปแล้ว เรื่องที่ยังไม่เกิด ฯลฯ

 

สิ้นสุดที่การสรุปของน้อง ๆ ว่าได้อะไรบ้างจากกิจกรรมต่าง ๆ 

ซึ่งทำให้ผมทึ่งกับความคิดของน้อง ๆ 

การสรุปกิจกรรมบอกได้เลยว่ายอดเยี่ยม

ทำให้หวนคิดถึงในช่วงวัยนั้นของผมเอง

ที่ยังเอ้อระเหยลอยชายไปมา เมามายกับสิ่งต่าง ๆ อยู่เลย

คงไม่มีความคิดอะไรดี ๆ อย่างนี้แน่ ๆ 

 

สำหรับผมอาจมีเพียงสิ่งที่ผู้นำกับหัวหน้าที่ดีต่างกัน

 

ผู้นำต้องสามารถกุมใจของสมาชิกไว้ได้หัวหน้าก็เช่นเดียวกัน

ผู้นำต้องฟังความเห็นของสมาชิกหัวหน้าก็เช่นเดียวกัน

ผู้นำต้องยอมรับในความต่างของสมาชิกแต่ละคนหัวหน้าก็เช่นเดียวกัน

ผู้นำไม่ใจเป็นต้องมีตำแหน่งสูงสุดค้ำคอแต่หัวหน้า จำเป็น

 

สุดท้ายผู้นำที่ดีจะได้สมาชิกที่พร้อมจะปฏิบัติงานร่วมกัน

สุดท้ายหัวหน้าที่ดีจะได้สมาชิกที่ทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด

 

บางครั้งหัวหน้าควรจะเป็นลูกน้องบ้าง

และลูกน้องต้องกล้าเป็นหัวหน้าบ้าง

 

หวังว่าเวลาจะพาคนที่ไม่รู้จักอีกหลาย ๆ คนมาพบกัน

มาทำอะไรดี ๆ ร่วมกันอีก

 

 

 

*การทำงานครั้งนี้รับบทเป็น หนึ่งในคณะวิทยากร

 8/8/2553

edit @ 10 Aug 2010 16:53:32 by inclub

 

 

"รู้จักเป็ดไหม"

คำถามดังขึ้นจากลุงเพื่อนบ้านที่ชวนผมไปนั่งกินข้าว

ไม่ทันจะอ้าปากตอบ ลุงสวนคำพูดออกมาขณะที่ข้าวเต็มปาก

"เป็ดอ่ะมันทำเป็นทุกอย่าง เดินก็ได้ บินก็ได้ ว่ายน้ำก็ได้ แต่ทำได้ไม่ดีสักอย่าง"

เดินก็กระย๊อกกระแย็ก มีปีกก็บินไม่ขึ้น ว่ายน้ำก็เอาแต่ขาตะกุย

มีอย่างเดียวที่มันทำได้ดี

"อะไรอะลุง" ผมถาม

 

"ก็มาอยู่ในปากข้าไง อร่อยชิบหา...ไม่เจอเลยว่ะ 55++" (ข้าวกระเด็น 12.50 เม็ด)

 

ผมกลับมาบ้านพิจารณาตัวเองแล้วรู้สึกว่า

ตัวเองเหมือนเป็ดเลย ทำอะไรได้ไม่ดีสักอย่าง

สายที่เรียนมานับตั้งแต่ ปวช.จนเรียนจบมหาวิทยาลัยก็ 7 ปี

แต่บอกตามตรง ความรู้ขั้นพื้นฐานยังยากที่จะจำได้

การงานก็ไม่เคยเป็นหลักเป็นแหล่งมีงานที่ไหนก็ไป

รับหมด ตั้งแต่ขายเสื้อมือสอง สตาร์ฟทัวร์ ยันทำเว็บไซต์

 

ผมคิดเสมอว่า อย่างน้อยก็ได้ทำ ได้สัมผัส

ได้ใช้ชีวิตในหลากหลายรูปแบบ แม้มันจะออกมาไม่ดีอย่างที่คาดไว้ก็ตาม

บางครั้งก็ได้แง่คิด เพราะได้เจอคนในหลากหลายระดับ

ตั้งแต่แม่ค้าพ่อค้าแบกะดิน ยัน เจ้าของสถานพยาบาล

ได้รับรู้รสชาติการโดนโกง เจ้าถิ่น มาเฟีย กำไร ขาดทุน

เอาเปรียบ น่าเกลียด น่าัรัก ของง่าย ๆ เราก็ทำได้ ฯลฯ

สิ่งต่าง ๆ ที่ผ่านมาเราเรียกว่า "ประสบการณ์"

ซึงผมถือว่าทุกประสบการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องที่ดีทั้งหมด

มันมีอย่างนึงที่งอกเงยออกมาจากประสบการณ์คือ

"ความคิด" (แม้บางทีมันจะคิดไม่เข้าท่าก็เถอะ)

การรู้จักแก้ไขสถานการณ์  การเอาตัวรอดจากเรื่องที่ไม่คาดคิด

 

 

อาจมีบางสิ่งที่ลุงข้างบ้านยังไม่รู้เกี่ยวกับเป็ด

มีเป็ดบางสายพันธุ์ มีขนสวย บินได้ ดำน้ำได้(ไม่ใช่แค่ลอยตัว)

และทำได้ดีซะด้วย สักวันผมอาจจะกลายพันธุ์เป็นเป็ดตัวนั้นก็ได้ใครจะรู้

 

 

ตั้งใจกับตัวเองมาหลายครั้งว่าจะพิชิตยอดเขาเบื้องหน้าให้ได้

 

แม้

 

รู้ว่าระหว่างทางมันจะอันตราย

รู้จะมีอุปสรรคต่าง ๆ มากมาย

รู้ว่ามีคนเป็นห่วงอยู่ข้างล่าง

รู้ว่ามันไม่ง่าย

 

แต่

 

ไม่ต้องห่วง ผมได้มีการศึกษาภูเขาลูกนี้มาเป็นอย่างดี

ถึงตอนนี้ผมรู้ดีว่าควรพักตอนไหนควรเริ่มเดินใหม่ตอนไหน

ก็มีบ้างในช่วงแรก ๆ ที่กะกำลังของตัวเองยังไม่ถูก

คิดว่าตัวเองมีพลังมากพอที่จะปีนรวดเดียวจนถึงยอด

เมื่อปีนขึ้นเรื่อย ๆ ทางก็ชันขึ้นเรื่อย ๆ บวกกับ

แรงดึงดูดของโลกที่คอยจะเราให้เหนื่อยล้าอ่อนแรง

จึงรู้ว่าแม้จะศึกษามาเป็นอย่างดี

แต่เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นได้

ผมจึงต้องเรียนรู้และจดจำเหตุการณ์ระหว่างทาง

ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่ออะไร

ก็เพื่อเป็นการเตรียมพร้อมที่จะรับกับเหตุการณ์ต่าง ๆ 

ที่อาจเกิดขึ้นอีกในอนาคต

 

ในตอนที่กำลังขาของผมอ่อนล้า

ผมมักจะเดินลื่นและสะดุดอยู่บ่อยครั้ง

หากว่าผมไม่หยุดพักบ้างผมคงจะลื่นไถลลงมาและไกลเกินกว่าที่จะกลับไป

ในการพักของผมไม่เพียงให้กำลังของตนเองพื้นเท่านั้น

ผมยังต้องคิดถึงครั้งต่อไปที่เดินต่อจากนี้

ว่าจะข้ามอุปสรรคที่อยู่ข้างหน้าอย่างไร

มีหลายหนที่ผมเจอนักปีนเขาแปลกหน้า

บ้างก็เพียงยิ้มให้

บ้างก็เข้ามาพูดคุยทักทาย

บ้างก็สนใจจะไปด้วยกัน

 

ผมไม่รู้หรอกว่านักปีนเขาแต่ละคน

เมื่อไปถึงยอดจะรู้สึกอย่างไร

รู้แต่ว่าหากผมถึงยอดเขาที่อยู่เบื้งหน้าลูกนี้

ผมจะไม่คิดครอบครองมาเป็นของตัวเอง

ผมเพียงจะชื่นชมวิวและสัมผัสบรรยากาศข้างบนก็เท่านั้น

 

edit @ 3 Aug 2010 16:53:35 by inclub

 

 

จากเส้นขนานที่ไม่มีทางบรรจบกัน.............

เสียงเล็ก ๆ แผ่วเบาลอยเข้ามาปะทะโสตประสาท

แม้มันจะเบา.....แต่เราก็ได้ยิน

 

ไม่แน่ใจว่าผู้ที่ร้องจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ

ความหมายในเพลงคงมีคำตอบของมันเอง

ฉันได้ยิน รับรู้ รู้สึกได้

 

จากสายตา ท่าทาง การกระทำ คำพูด

ยากที่จะเก็บมันไว้

....จะหยุดตัวเองทำไม

 

 

 

 

 

คืนนี้ฝนตก แต่ไม่รู้ว่าจะไหลลงที่หน้าต่างหรือเปล่า
แต่ที่ผมเห็นอยู่ก็เพียงตกลงมาบนหลังคาที่มุงด้วยจาก
แล้วไหลไปรวมกันเป็นหยดน้ำ เมื่อมีน้ำหนักได้ที่
ก็ตกลงสู่พื้นดินที่ตอนนี้ผสมกับน้ำจนแปรสภาพเป็นโคลนก็ว่าได้

ระหว่างหลังคามุงจากกับพื้นดินก็มีเพิงพักทำด้วยไม้ที่เก่าพอดู
บนม้านั่งของเพิงพักก็มีสหายสุรา 5-6 คนนั่งเรียงกัน
พร้อมเสียงครวญเพลงของ"คนป่า"ที่มีกีต้าร์เป็นอาวุธ
พร้อมที่จะสาดกระสุนทำนองใส่อย่างไม่ยั้ง

ทำให้สุราที่เขาว่ามีรสขม กลับดื่มง่ายเหมือนกับน้ำหวานก็ไม่ปาน
อีกสหายหนึ่ง ผู้เปรียบเสมือนเป็นเจ้าถิ่น กำลังพันยาด้วยใบจาก
ไม่ให้ขาดมือ กลิ่นมันหอมกว่ากระดาษเป็นไหน ๆ
เขายื่นให้ผมด้วยมิตรภาพอันดี ผมรับไว้

พร้อมจุดไฟสูบสายควันเข้าไม่ทันเต็มปอดดี
ร่างกายก็ทำปฏิกิริยาต่อต้านด้วยอาการแสบคอ
แต่ช่างเถอะ อารมณ์นี้แสบคอก็ไม่สน ผ่านคำแรกไปได้
คำสองก็สบาย สามสี่ยิ่งง่าย

เพลงเดือนเพ็ญแว่วเข้าหู ผมแหงนมองท้องฟ้า
แต่หาพระจันทร์ไม่เจอ เพราะมีแต่เมฆฝนปกคลุมทั่วฟ้า
พรุ้งนี้แล้วสิขึ้น 15 ค่ำเดือน 8-8 วันนี้พระจันทร์คงเกือบจะเต็มดวง
และคงซ่อนกายอยู่ที่ไหนสักแห่งหลังม่านเมฆนั่น

อย่ากระนั้นเลย

หันกลับมามองน้ำอำพันเหลืออยู่ก้นขวดคงพอที่
จะให้สหายสุราทุกคนดื่มด่ำเพียงคนละแก้วเ่ท่านั้น
คนป่าผู้ครวญเพลงเคยกล่าวว่า สุราที่เราดื่มเข้าไป
มันไม่เสียเปล่า เขาตั้งใจจะเอาร่างกายไปบริจาค
ตอนนี้เลยดื่มสุราเพื่อไปดองเครื่องในไว้ก่อน
เป็นเหตุผลที่ดี ผมเห็นด้วยอย่างยิ่ง

ก่อนที่จะมานั่งกันตรงนี้ เรา(*)เหนื่อยกับการซ่อมแซม
ปรับปรุง ซุ้มพระ ห้องสมุด หอประชุม อาคารอนุบาล ฯลฯ
ของโรงเรียนประชาอุทิศ อ.กะเปอร์ื จ.ระนอง เมืองฝน 8 แดด 4
เมืองที่ฝนตกเกือบตลอดเวลา

แต่ฝนก็ไม่เป็นอุปสรรคสำหรับ ความร่วมมือร่วมใจกัน
พัฒนาโรงเรียนแห่งนี้ แม้จะต้องตากฝน ลุยโคลน
เลอะเทอะก็ตามที ผมนึกคำนี้ได้เสมอเวลาที่ทำอะไร(ที่ผมคิดว่า)ดี ๆ
แล้วถูกมองไม่ดี คือ
ร่างกายเราสกปรก ล้างออกง่าย แต่ถ้าใจ สันดานที่สกปรก
คงล้างออกยากและผมก็ไม่มีหน้าที่ไปล้างให้ใครด้วย
ต้องล้างกันเอาเอง

ผมเลยไม่ค่อยจะสนใจ
หากใครมองว่าผมจะทำงานหนักเกินไปหรือเปล่า
ก็ผมอยากทำให้มันเสร็จเร็ว ๆ
เพราะอยากเห็นรอยยิ้มของเด็ก ๆ เท่านั้นเอง

จบการครวญเพลงของคนป่า เป็นเวลาเกือบตีสาม
สหายทั้งหลายลงความเห็นว่าควรจะเร้นกาย
ดังพระจันทร์คืนนี้ที่ซ่อนกายหลังม่านเมฆ
ไปอยู่ใต้ผ้าห่มภายในอาคารเรียน ที่ตอนนี้พร้อมต้อนรับ
แขกผู้มีเกียรติทุกท่านเข้านอน

สิ้นเสียงเพลง
สิ้นแก้วสุดท้าย
สิ้นสายควันขาว
สิ้นเรื่องเล่าสนุกปาก

ยังมีสิ่งหนึ่งที่คงไม่มีวันสิ้นไป
คือ "ใจ" ของเราที่ผูกพันกัน

 

 

(*) โครงการ"เด็กและเยาวชนดีเด่นทำดีเพื่อแผ่นดิน ครั้งที่3"
      ซึ่งผมไม่ใช่เด็กและเยาวชนดีเด่น รับบทเพียงผู้ใช้แรงงานเท่านั้น
      เด็กและเยาวชนไม่ได้นั่งอยู่กับเรา